JOAN MIQUÈU DORDEINS
La tempèsta anonciada qu’arribè d’un còp e que creishè rapidament. En ua òra qu’èra au mei hòrt. Lo cèu qu’èra passat de gris a negre. Que caló alucar las lutz. Los scientifics que deishèn los ordinators tà s’arregropar a la sala gran. Per l’alande veirat qu’espiavan enlobats las borradas de ventnèu qui escobavan la terrassa.
— Ua tempèsta adara e arren a clacar, mercés per l’espitalitat bigordana! ce morganhè Amara, l’astrofisician anglés invitat a l’observatòri deu Pic de Mieidia, tà un aute còp que’m demorarèi a casa, que m’estimi mei l’esmòg londonenc.
— Vertat car collèga, n’èm pas estats liurats, ce’u responó Lidia, d’un ton apatzant, mes qu’avem tota ua resèrva de vin de Bigòrra, ua IGP qui s’ac vau d’estar coneishuda. E, ce horní en véder lo mus tostemps torçut de l’anglés, que soi segura que, en horucar de plan, trobarèi tanben quauqua bièrra.
Aqueras paraulas qu’avón l’efèit de destibar l’ambient e quauques arrisolets qu’espelín sus las caras. Sol, Tomàs, l’engenhaire electronician retirat, que demorava emperdut. Que s’avè hèit eslissar lo bonet suu darrèr deu crani e que bailinava, d’ua man dubitativa, lo chic de peu qui’u demorava.
— En quaranta tres ans de carrièra que n’èi vist tempèstas mes com aquesta jamei! Lo vent que passa los cent vint quilomètres per òra anonciats, aquò qu’ei segur!
A un moment, la lutz que vacilhè, que clinhotegè puish que s’estupè a de bon hant pujar un gran «hooo!» bohat per totas las bocas miei amusadas miei aterradas. Loïsa, la directora, en dauna a casa, que preñó las causas en man.
— Nat chepic, que contaròtli la situacion. Estatz-ve tranquilles, tot qu’ei previst, que vau bascular sus l’alimentacion de secors, que n’èi per ua minuta. Patrici, arrelança lo CNES e vos, generau Març, lo Comandament de l’espaci. E que seré plan tanben quauqu’un que s’encarguèsse d’aperar Banhèras tà la viòca.
A la lusor dançadissa deu son telefonet, Loïsa que s’esliupè per la pòrta deu hons e que l’entenón a picar suu boton de l’ascensor abans de desglarar ua beròja cordiòla d’arneguets contra aquera engibana qui evidentament ne foncionava pas shens l’electricitat.
Un a un los telefonets que s’aluquèn e deus lors gets de lutz qu’escobèn la treslutz de la sala. Alavetz, com ua tribú de homo e hemna sapiens aconortats per la lusor deu huec protector, los scientifics qu’abandonèn l’estabordida tà deishar plaça a la volontat d’accion e que fusèn los «que cau», «vè har», «anem tots», «que pensi que». Las discutidas qu’èran au plen quan s’audí: Tòc! Tòc! Tòc! Tres tumadas plan mercadas. Tots que’s carèn, segurs d’aver saunejat. Èra un signe deu cèu, deus astres, de quauque arbitre siderau qui soava la fin de la miei-temps?
Tòc! Tòc! Tòc! Las tumadas que tornèn, identicas, en provenéncia de la pòrta de seguretat qui dava sus la terrassa. Lidia qu’anè obrir e que descobrí un espectacle suberrealista, irreau : ua massa de fòrma umana tota blanca de nèu, que s’estava aquí, dreta dens la ventòla. Que tienè a
la man lo guidon de çò qui podè estar ua bicicleta cobèrta era tanben d’ua bona espessor de podra blanca. L’aparicion qu’articulè d’ua votz sorrisenta.
— Buon pomeriggio, ecco le pizze che avete richiesto.
(léger la seguida dens la revista)
Tèxte premiat au concors d’expression bigordana en 2025.
En ligam dab lo libe Tempèsta d’enlà.
