Search Keyword: Total 37 results found.
Tag: Nóvas Ordering

Aqueth vrèspe, qu’anavi tau magazin Cultura deu centre comerciau de Lescar per’mor d’aver lo parat de parlar dab ua venedora de qui aví hèit coneishenças la setmana precedenta, ua gojata d’uns vint-e-cinc ans pro beròja e arridenta, qui, per estar blonda, e se m’aperava.

Per un còp, un vrèspe ensorelhat, qu’èri tranquillament assedut a la terrassa d’un cafè, quan lo men espiar e crotzè lo d’ua hemna blonda pro joena qui’s minjava un glacet.

Ninon, ma pechòta Ninon, me siás tornaa anuèch… Me siás tornaa. « Me’n veno passar quauques jorns », me dissères en laissant chaire ta valisa, pron pesuga, que ne’n disiá mai que tu. Garolhas a maison, tornarmai, aquò se vei. Siás au tieu, aiçí, ma pechòta Ninon. Siás au tieu. Jamai tardas pas a retrobar las chausas e lei gests de chasque jorn. Deman, partiràs d’ora per trabalhar a Gap. Prendrem lo cafè qu’auràs passat, coma s’eràs tu que governe l’ostau. De pan, ne’n demòra pron. La confitura, siás tu que la venguères far ambé ieu l’estiu passat.

Per aqueth vrèspe assorelhat de l’estivet de Sent Martin, l’òmi que’s pensè de’s hicar au balcon qui dava deu costat de capsús, afin de’s negar la cara dens los tèbes arrais deu lugran reiau. D’escòp que’s presentavan a la soa vista los malhs montanhòus qui n’avèn pas enqüèra vist la nèu, grandós paisatge qui presava hòrt per’mor d’aver viscut, aulhors dens la vila, shens vista sus aqueth panorama qui hè « lo bèth cèu de Pau ». Darrèr eth, l’ordinator que bramava cançons ara doças, ara nerviosas, ara shebits e ara clams, un escantilh de la soa eclectica discotèca.

Aqueth dissabte ser de julhet, qu’aví anat dar un torn en vila, béver ua bièrra, batalar dab quauques coneguts. Ne i avè pas hèra de monde en vila, e que me’n tornavi lèu, tròp lèu au men gost, e tè, en arribant au men quartièr, com anavi passar davant lo prumèr bar après lo pont, que parcavi la veitura e que m’anavi béver ua darrèra bièrra, per la rota.

« E véder e véder Arsecs de moment

Anjos d'anjos d'imaginacions »

Estuari, Bernat Manciet

 

Noumea, lo 20 de febrièr de 2008

Mond l’autre. Autre còp l’autre autreg. País de papagaís. Mond estranh. Estrangièr. Pluèja . Que ploga sul paraulum. Mots que son pas çò que son.

 

Fin de febrièr de 2008

Quicòm que non se vei o lutz del luxe que non s’endevina. E vinha per abséncia o transparéncia d’aquela non ànsia, siá nonres d’aquel res que ritz quand risèm mormolh d’espaimòl fàcia e mofa fàcia a la mairitz . E man nòstra ça que la nòstra. E arbre aquel , ombra braç lo mon pasmens ieu sal sòl e sola abséncia de cueishas a madura pausa que ausa mond estrem lo mon. Montsegur las femnas venon flamas d'Anapurna e l'Amor vòl morir o florir on many mountains by discount travel packages dins la lutz que s'alanda de las Alturas del Machu Picchu. Nelli Angel sus la rota del Neruda un signe non significant atal que sèm out of dolor dau lengatge nòstre qu'avèm quasi perdut dins l'exilh thanks elefant Hölderlin linda libertat . Es tu que se desplega ?

Lo dissabte vrèspe, que sòli anar tà un o aute centre comerciau, mesclà’m a la horrèra, observar la gent e lo lor anar, conéisher miélher lo monde on vivi, dont ne m’arriban pas que reclams amatigats per’mor de no’n recéber que lo son e non los imatges.

Qu’èri assedut sus un banc dens lo correder centrau deu Leclerc de l’Universitat, a espiar las hemnas qui passavan véder se i avè mejan d’encetar la conversacion dab nada, hà’m balhar lo son numèro de mobile, entà l’invitar, un aute dia, dens un endret mei tranquille. N’èra pas un dia de succès, e de tota faiçon aqueth metòde (de fenhant) n’ei pas (entà jo au mensh) deus qui dan guaires de resultats. Que i a hèra mei de probabilitats d’escadença a quauques mètres d’aquiu, au Parvis, on ne hèn pas hrèita los subjèctes de conversacion ; lhèu e i aví cossirat abans, lhèu e i anavi cossirar après, n’ac sèi pas mei, la sola hèita qui’m brombi d’aqueth dia qu’ei la qui vau contar ací.

La pausa sa man l’enfant sus la tòla d’acier – d’aquel acier ja rovilhat, placa vaira, tacas mauras e estralhadas que la pintura arange ò d’un roge ja passit prefigura lo testarditge d’un temps capitant d’embrunir leis oras, una pòussa bruna recurbiguèsse la color, anequeliment dau fèrre, un desliech que degun se n’avisariá abans de i reconéisser la cautela de la necessitat dau passadís dei causas, una pintura que s’i desgalha en plaça de la matèria, laissant ponchejar d’isclas fonsas dei costieras denteladas, dei maratges1 incerts, acier que la man i sentiriá, a paupas, lei brecs dei bofiguetas d’aquela malautiá ferrosa, de granets, de varons2 a mand de venir e crebar puei, s’escampilhant d’aicí d’ailà, e que van anonciant l’instabilitat segura d’aquela matèria, òbra dau temps –, tòla cauda, escandilhada3 per lo soleu fins que i vega pus l’enfant qu’una immensitat roginèla d’una color pron passada, passissent vers aquel arange dobtós, color de l’ala de la carroçariá dau tractor separant de l’espandida estranha de l’aire la ròda recaptada dins la bauma negra que l’empachèron de i mettre la man, tanben de la pausar sus lo caotchoc rugós dau pneu mai grand qu’eu.

gascon

Quan èri dròlle, que hasí, shens ac saber, mila e un viatges. Que gahavi adarron tots los sons camins : lo qui quiraulejava enter la brusida recuelhuda de cassanhas palomèras e l’argela roja deus varats ; lo de las arregas qui eth traçava en aquera argela a cada prima sagerada au balanç deus bueus gris qui marchavan lentament com penitents ; aqueth on s’embriagavan los sons cans – aqueths passatjants hueitius d’abòrs de huec qui credí etèrnes – en arruflant1 l’aulor de las lèbes, quan n’èra pas la flairada deishada per aquera leugèra hregada, copabla, ailàs, d’ua volada de callas o de perditz qui planavan au dessús deus arrestoths2 brutlants ; aqueth qui seguivan, a plen de penent, las carretas aulorencas deus hens de junh ; enqüèra aqueth aperet long e arrauc uglat a boca de nueit de cap tà la soa poralha qui pensava esbarrida, e, adonc, sosmetuda a l’impaciéncia de las haginas o de las vops qui esperavan la nueit. Aquera « escopida » dens las mans abans d’arrapar los sacs carrisquejants de hroment e de barlocar3 per l’escalèr carrincaire qui miava tau solèr, la cara avisada o compacienta qui hasè a l’escot deus esclacassats, deus marmoteis de contes o de chorrèras d’arneguets qui varaulavan4 au grat deus hums dançaires, espiars leugèrament briacs, caras rojas devath los berrets negres.