Nov
16

LO DARRIÈR TRIN PER GENOVA

Nóvas de Maëlle Dupon Revue N° 818-819 / 2011

lengadocian

A Eoin Joyce

« Tá grá agam duit mo stóirín »

Èra ailà, encara la pluèja tombava, limpava suls trepadors de pèiras grisas. Aquí la vila dels contravents verts, de las caladas ancianas, qu’avián vist caminar un milierat de vidas d’òme. S’arrestava lo temps, del temps que ieu marchavi, quand ta man quichava ma man, los nòstres passes se jonhián. Qué sabi uèi, qué sabiái quand te coneguèri. Aquela vila nos esperava, pauc a pauc se faguèt mens misteriosa. Preniái los carris iranges, plens de monde, començavi de conéisser las carrièras, los bars pichòts onte s’arrestàvem per beure de cafè. La nuèit, los lums se rebatián dins la mar, vesiái los batèls amarats dins lo pòrt, lo far amb lo seu senhal, per pas jamai se pèrdre. Aquela vila me semblava que l’aviái viscuda per totjorn, cossí s’escapavan los jorns tan lèu... Contra ta pèl, ma timidesa, de longa te sarravas, de longa t’esperavi. Contra tas pòtas perdèri los mots, ton còs pesuc, l’odor de mar, la cambra pichòta dins l’apartament « Via del lagaccio ». Lo lièit cracinava1, la votz dels autres ressonava, la pòrta sonque nos desseparava del monde, l’ombrina nos aparava, darrièr lo verd dels contravents. Es tardièr ara per tornar començar, qué fariás, o sabi pas. Aquel ligam qu’assalisiá los nòstres còsses. Podiam res faire, s’espalancàvem2entre los lençòls, lo ser quand dintràvem, la tantossada, jamai alassats e lo temps s’arrestava un brieu per nosautres. I aviái pas que tu e ieu ; aquí aprenguèrem a se conéisser, al biais de dos èssers que se volián. Alandères mon còs de femna, aviái pas mai de pèl, sonque l’odor de ton còs que s’apoderava de ieu.

Abonnez vous pour lire la suite !

Cliquez ici pour vous abonner et bénéficier de l'intégralité des contenus de la revue
Cliquez ici pour acheter les revues papier

Connexion



-v2-