Oct
30

REBATS

Nóvas de Miquèu Gonin Revue N° 818-819 / 2011

Lo TVG lampava1al bèl mitan de las vinhas, quora Elmut s’enaucèt : cercava la mar. A la broa, l’aiga èra aquí. Èra un estanh. Lo de Vic o d’Ingril. Es pas facil de los destriar. Mas ara, malgrat la climatizacion, la sentor salada enràbia las narras. L’Elmut aviá legit. Totes los libres toristics. Sabiá. La glèisa romanica fortificada de Vic. Bastida amb un mescladís de clòsques2e de pèiras. Al pus denaut, de la blesta3. De vanèlas4de passatge cobèrt i menavan. I aviá, se podiá, una vista fòrt polida sus la montanha. Primièra o darrièra esquina dels volcans d’Auvèrnha, la Gardiòla. E puèi, la vinha. Lo muscat. L’autentic de Frontinhan : rasim blanc de grans pichons. Elixir dels dieus, butat de la tèrra salada. Sal de las aigas que dòna, presonièrs del blau celèst e maritim, un plantum de tria : tamarísses, canavèras e salicòrs (cremats donaràn lo sabon de Marselha, amb un chuc d’òli d’oliva). E sens parlar de l’aucelum : cabussets, bècs de rassèga, guirauds, ritons (A !, aquel mot l’aviá plan fach rire quand lo legiguèt dins lo recanton d’una pagina : un curat negre enfarnissat en còlverd)5. Tot aquò, a pro pena, destorbats pel bronzinament de las sirènas de las pinèlas o autres batèls dins lo pòrt o sul canal. Responsas a tot. L’Elmut èra ufanós. Una enciclopèdia, son cap... Los barris industrials de Seta quilhavan d’immòbles trists.

Abonnez vous pour lire la suite !

Cliquez ici pour vous abonner et bénéficier de l'intégralité des contenus de la revue
Cliquez ici pour acheter les revues papier

Connexion



-v2-