Jan
27

Editoriau

de Sergi Javaloyes - Maurici Romieu Revue N° 828-829 / 2013

 

En 2013, las Edicions Reclams, devath la responsabilitat de Eric Gonzales e deu capdau, qu’an aviat duas colleccions navèras tà auherir ua mei grana varietat de tèxtes aus legedors.

La purmèra, Land ubèrt qu’arcuelh traduccions en occitan d’òbras literàrias escriutas dens autas lengas e qui son arreconeishudas com òbras màgers de la literatura mondiau. Aquesta colleccion, las Edicions Reclams qu’an volut qu’estosse au format d’un libe de pòcha bon prètz mes d’ua grana qualitat de presentacion : cobèrta, papèr… tà que los libes sian agradius e de bon léger.

Ne cau pas desconéisher las traduccions. Com ac precisa lo traductor Eric Gonzales dens l’abansdíser de L’Estranh, la traduccion de L’Étranger d’Albert Camus : « Mantuns – e purmèr los felibres – qu’an dobtat que las traduccions d’òbras d’autas literaturas e sian necessàrias a l’ondrament de la lenga occitana. Çò de compte har, ç’an dit, qu’ei de produsir òbras literàrias originaus, e arren mei. Aqueth punt de vista qu’ei erronèu… »

Vertat qu’ei que dinc adara, las Edicions Reclams n’an pas publicat òbras literàrias arreviradas mes desempuish quauques annadas los legedors de la revista que saben que mantuns tèxtes cortets publicats son las arreviradas d’òbras escriutas a l’origina en francés o en anglés ; que’n poderàn descobrir tanben dens aqueste numèro de la revista. Entà aviar aquesta colleccion, las Edicions Reclams qu’an causit L’Étranger d’Albert Camus, prèmi Nobèl de literatura en 1957, au parat deus cent ans de la soa naishença. Lo libe qu’estó publicat en 1942, en medish temps com lo son ensai filosofic Le Mythe de Sisyphe, essai sur l’absurde.

La dusau que s’apèra Clams e que’s vòu l’endret privilegiat d’ensais (bracs) qui pertòcan a la lenga e la cultura occitana. Lo numèro 1 qu’ei Eric Fraj, cantaire, agregat d’espanhòu, agregat de filosofia, uei lo dia professor de filosofia e d’occitan au licèu Pèire d’Aragon de Murèth, qui ns’ac liura. Lo son títol ? Quin occitan per deman ? Lengatge e democracia. La tòca deu libe qu’ei de parlar clar de la transmission e de segur de l’ensenhament de la lenga en 2013. Eric Fraj qu’avia lo son tèxte per aquestas linhas : «  […] Si es vertat que l’occitanisme deu voler, non pas simplament la subrevida (mès o mens simbolica) mes la vida efectiva de l’occitan, la resocializacion rapida e massiva d’aquesta lenga es alavetz una necessitat absoluda. Tot occitanista que se dona una tala finalitat, e qu’es un pauc consequent, ne serà conscient, convençut, e i trabalharà pel melhor de sas capacitats e possibilitats. Aquò estant, compte tengut de l’evolucion de nòstra societat e, sustot, del contèxte actual de l’occitanisme (« dels occitanismes », caldriá dire per essèr mès en adeqüacion ambe la realitat), òm a le dreit — dever istoric — de (se) pausar la question : de quin occitan volèm la resocializacion ? Quin occitan volèm per deman ?[…] ».

Connexion



-v2-