Recherche de mots-clés: Total 37 résultats trouvés.
Catégorie: Nóvas Classement

Aqueth vrèspe, qu’anavi tau magazin Cultura deu centre comerciau de Lescar per’mor d’aver lo parat de parlar dab ua venedora de qui aví hèit coneishenças la setmana precedenta, ua gojata d’uns vint-e-cinc ans pro beròja e arridenta, qui, per estar blonda, e se m’aperava.

Per un còp, un vrèspe ensorelhat, qu’èri tranquillament assedut a la terrassa d’un cafè, quan lo men espiar e crotzè lo d’ua hemna blonda pro joena qui’s minjava un glacet.

Ninon, ma pechòta Ninon, me siás tornaa anuèch… Me siás tornaa. « Me’n veno passar quauques jorns », me dissères en laissant chaire ta valisa, pron pesuga, que ne’n disiá mai que tu. Garolhas a maison, tornarmai, aquò se vei. Siás au tieu, aiçí, ma pechòta Ninon. Siás au tieu. Jamai tardas pas a retrobar las chausas e lei gests de chasque jorn. Deman, partiràs d’ora per trabalhar a Gap. Prendrem lo cafè qu’auràs passat, coma s’eràs tu que governe l’ostau. De pan, ne’n demòra pron. La confitura, siás tu que la venguères far ambé ieu l’estiu passat.

Per aqueth vrèspe assorelhat de l’estivet de Sent Martin, l’òmi que’s pensè de’s hicar au balcon qui dava deu costat de capsús, afin de’s negar la cara dens los tèbes arrais deu lugran reiau. D’escòp que’s presentavan a la soa vista los malhs montanhòus qui n’avèn pas enqüèra vist la nèu, grandós paisatge qui presava hòrt per’mor d’aver viscut, aulhors dens la vila, shens vista sus aqueth panorama qui hè « lo bèth cèu de Pau ». Darrèr eth, l’ordinator que bramava cançons ara doças, ara nerviosas, ara shebits e ara clams, un escantilh de la soa eclectica discotèca.

Aqueth dissabte ser de julhet, qu’aví anat dar un torn en vila, béver ua bièrra, batalar dab quauques coneguts. Ne i avè pas hèra de monde en vila, e que me’n tornavi lèu, tròp lèu au men gost, e tè, en arribant au men quartièr, com anavi passar davant lo prumèr bar après lo pont, que parcavi la veitura e que m’anavi béver ua darrèra bièrra, per la rota.

« E véder e véder Arsecs de moment

Anjos d'anjos d'imaginacions »

Estuari, Bernat Manciet

 

Noumea, lo 20 de febrièr de 2008

Mond l’autre. Autre còp l’autre autreg. País de papagaís. Mond estranh. Estrangièr. Pluèja . Que ploga sul paraulum. Mots que son pas çò que son.

 

Fin de febrièr de 2008

Quicòm que non se vei o lutz del luxe que non s’endevina. E vinha per abséncia o transparéncia d’aquela non ànsia, siá nonres d’aquel res que ritz quand risèm mormolh d’espaimòl fàcia e mofa fàcia a la mairitz . E man nòstra ça que la nòstra. E arbre aquel , ombra braç lo mon pasmens ieu sal sòl e sola abséncia de cueishas a madura pausa que ausa mond estrem lo mon. Montsegur las femnas venon flamas d'Anapurna e l'Amor vòl morir o florir on many mountains by discount travel packages dins la lutz que s'alanda de las Alturas del Machu Picchu. Nelli Angel sus la rota del Neruda un signe non significant atal que sèm out of dolor dau lengatge nòstre qu'avèm quasi perdut dins l'exilh thanks elefant Hölderlin linda libertat . Es tu que se desplega ?

Lo dissabte vrèspe, que sòli anar tà un o aute centre comerciau, mesclà’m a la horrèra, observar la gent e lo lor anar, conéisher miélher lo monde on vivi, dont ne m’arriban pas que reclams amatigats per’mor de no’n recéber que lo son e non los imatges.

Qu’èri assedut sus un banc dens lo correder centrau deu Leclerc de l’Universitat, a espiar las hemnas qui passavan véder se i avè mejan d’encetar la conversacion dab nada, hà’m balhar lo son numèro de mobile, entà l’invitar, un aute dia, dens un endret mei tranquille. N’èra pas un dia de succès, e de tota faiçon aqueth metòde (de fenhant) n’ei pas (entà jo au mensh) deus qui dan guaires de resultats. Que i a hèra mei de probabilitats d’escadença a quauques mètres d’aquiu, au Parvis, on ne hèn pas hrèita los subjèctes de conversacion ; lhèu e i aví cossirat abans, lhèu e i anavi cossirar après, n’ac sèi pas mei, la sola hèita qui’m brombi d’aqueth dia qu’ei la qui vau contar ací.

La pausa sa man l’enfant sus la tòla d’acier – d’aquel acier ja rovilhat, placa vaira, tacas mauras e estralhadas que la pintura arange ò d’un roge ja passit prefigura lo testarditge d’un temps capitant d’embrunir leis oras, una pòussa bruna recurbiguèsse la color, anequeliment dau fèrre, un desliech que degun se n’avisariá abans de i reconéisser la cautela de la necessitat dau passadís dei causas, una pintura que s’i desgalha en plaça de la matèria, laissant ponchejar d’isclas fonsas dei costieras denteladas, dei maratges1 incerts, acier que la man i sentiriá, a paupas, lei brecs dei bofiguetas d’aquela malautiá ferrosa, de granets, de varons2 a mand de venir e crebar puei, s’escampilhant d’aicí d’ailà, e que van anonciant l’instabilitat segura d’aquela matèria, òbra dau temps –, tòla cauda, escandilhada3 per lo soleu fins que i vega pus l’enfant qu’una immensitat roginèla d’una color pron passada, passissent vers aquel arange dobtós, color de l’ala de la carroçariá dau tractor separant de l’espandida estranha de l’aire la ròda recaptada dins la bauma negra que l’empachèron de i mettre la man, tanben de la pausar sus lo caotchoc rugós dau pneu mai grand qu’eu.

gascon

Quan èri dròlle, que hasí, shens ac saber, mila e un viatges. Que gahavi adarron tots los sons camins : lo qui quiraulejava enter la brusida recuelhuda de cassanhas palomèras e l’argela roja deus varats ; lo de las arregas qui eth traçava en aquera argela a cada prima sagerada au balanç deus bueus gris qui marchavan lentament com penitents ; aqueth on s’embriagavan los sons cans – aqueths passatjants hueitius d’abòrs de huec qui credí etèrnes – en arruflant1 l’aulor de las lèbes, quan n’èra pas la flairada deishada per aquera leugèra hregada, copabla, ailàs, d’ua volada de callas o de perditz qui planavan au dessús deus arrestoths2 brutlants ; aqueth qui seguivan, a plen de penent, las carretas aulorencas deus hens de junh ; enqüèra aqueth aperet long e arrauc uglat a boca de nueit de cap tà la soa poralha qui pensava esbarrida, e, adonc, sosmetuda a l’impaciéncia de las haginas o de las vops qui esperavan la nueit. Aquera « escopida » dens las mans abans d’arrapar los sacs carrisquejants de hroment e de barlocar3 per l’escalèr carrincaire qui miava tau solèr, la cara avisada o compacienta qui hasè a l’escot deus esclacassats, deus marmoteis de contes o de chorrèras d’arneguets qui varaulavan4 au grat deus hums dançaires, espiars leugèrament briacs, caras rojas devath los berrets negres.

Le Vin d'Al-Andalus, coll. La Porte à Côté, edicions In8. 2007

Ce texte est une traduction de la nouvelle publiée en langue française par les Éditions In8 en 2007. L’édition originale est toujours disponible auprès de l’éditeur. Cette publication intervient avec le concours des Éditions In8 et de l’auteur.

Arrevirat per Marie-Hélène Cauhapé

 

Un ser deu mes de garba, a Còrdoa.

L’ompra que hasè pujar la vela escalhada de la lua cornuda quan s’i hasó enténer ua tustada a la pòrta deu poèta Rafael Granados. La vie­nuda mauescaduda d’ua persona que l’èra tostemps ua contrarietat. Especiaument aqueth ser. Ja que l’agradèssi de paraulejar e de salonar dens los aròus, Rafael Granados que s’i avisava a protegir dab gransuenh la soa vita privada, ua mesclanha de bons plats, de bevuda de grans vinhaus, tot solet, e de servicis carestiós de joenas beutats.

  Deu còs blu de la nueit desliurada que’m brembavi d’ua man qui’m bailinava lo cap ; ua man carinhosa [1] de mair ; uns mots doç d’autes còps, lèu esbonits per l’auba tapatjaira [2]. Sobte, un aperet luenhèc qui’m disè de la soa votz baisha e dura : « Haut, desvelha’t, lo dia qu’arriba ! » Un ordi viengut dilhèu deus gorgs shens cara ni nom de la mea amna negra, quan, a de bonas, e’s susmautava. Lo darrèr saunei de verd vestit que m’autregè un espèr de mau imaginar : qu’anavi enfin trobar tribalh… Quí créder ? Lo beròi devís de la nueit o la senténcia deu dia per viéner ?  

Lo caval veniá de crebar, jos ieu, de fam. Cal dire que fasiá quatre jorns qu’èrem en derota, a cercar nòstre batalhon e nòstres camins dins la

nuèch de la desfacha. E nòstra vida que caliá salvar. Cap al nòrd. Restava pas pus que l’exili, en França, país de la libertat e de la fraternitat. Per tornar prene de vam, trobar de moneda per crompar d’armas, e tornar cap a l’enemic fascista per lo combatre. Ieu, Felipe Negro, tornèri pas pus veire mon vilatge, ont lo fum montava dins un cèl pur, linde e cande. Remembres... Abans de lo quitar, i aviái daissat mon còr a una drolleta, polida e sucrada coma una nuèch d’estiu. L’aviái potonejada amorosament, darrièr la glèisa, abans de la quitar, de quitar tot per partir per aquela guèrra, per aquel exòdi sens fin. L’amar remembre d’una drolleta dels potons de mèl...

lengadocian

Auçuras de la Sierra Palomera, environas de Teruel

N’i a pro de còps que i a

Del bòsc estant

A trauca randal1 d’esperar qu’un tremble

Esfarfalhèsse2 lo país combiat per la ramada

gascon

Tèxte arrevirat per Maria Elèna Cauhapé1

La casta, aquò rai entà l’amor !

Un lheit des∙hèit, aquò rai entau dromir !

En cercar l’amor, que’m soi perdut.

Arreproèr hindó

Un òmi, que se’n deu tiéner a la soa casta, a la soa raça e a la soa sang. Los Blancs dab los Blancs e los Negres dab los Negres. Atau, quin que sia lo mau qui arribi, tot qu’ei d’escapsa2 – arren d’imprevist, d’inatendut o d’estranh.

Aquesta istuèra qu’ei la d’un òmi qui passè, a causa sabuda, los tèrmis corrèctes de la societat e qui se’n sabó mau.

Tà començar, que’n sabè tròp e, tà fenir, que’n vedó tròp. Que s’interessava de rèsta a la vita indigèna ; ne s’i tornerà pas mei, jamei.

A tot doç, la bruma a plaser que s’esquiçava quan lo camin tòrt qui seguívam despuish duas òras e’ns semblè de’s har perdedís peu bòsc escur e miaçant. Fatigats, amorres1 que ns’èram estancats, tà aténder la prumèra lugor deu dia, au ras d’un estorar2 pigalhat d’olivèrs e de matas de lavanda. Que demorèm sus l’aura, gotaherits3, a gaitar lo cèu palle e mut. L’esguit de l’auba que hasè tatèrs4, davantejaire d’un navèth monde.Qu’èram batlèu au som deu pic Sent Lop qui dominava la plana costèra e la vielhamar. Au ras, de l’auta part deu sendèr, tres vielhs olivèrs que’s quilhavan en un camp sauvatge... Dejà, dab ua lutz qui s’i landurrejava5, temeruga, las lors ompras que dessenhavan ua man ubèrta cap au cèu.

Abans la fèsta, lo secrèt èra estat ben gardat. Allius aviá convidat au sieu Catul en li anonciant que i auriá una suspresa per el. E lo jove poèta aviá sorit d’un biais trist quora li avián dich qu’aquela fèsta èra alestida per li tornar la gaug.

— N’ai ben de besonh, aitanben, faguèt.

L’ostau d’Allius aviá pas de tot segur l’ufana d’aquel de Claudia sus lo Palatin mas èra vast, asornat polidament de mosaïcas e tot refrescat de fontetas cascalhejairas. Los òrts èran delicadament mirgalhats de flors de totas colors e l’aureta venguda de la mar pròcha i enairava1 de perfums tan cauds coma embriagants.

Autor anonime arrevirat

 

Quan èri tot drollet, me brembi papà qu'avèva un telefòne, l'un deus tots prumèrs telefònes de la vesiada. Èra una brústia vielha de husta plan alessida, la vesi enqüèra perfèitament, fixada a la paret dab lo son petit receptor negre, enlusidet, qui penjava suu costat. Petiton de tròp per me'n servir, espiavi mamà parlar dab eth. Chic a chic, m'acostumavi a l'escotar e las soas convèrsas m'esmiraglavan. Descobrii au seguit qu'au dintre d'aquesta intriganta maquina, vivèva una gent extraordinària. Li disèvan «Informacion E.V.P.» e n'i avèva pas arren que non sabosse. «Informacion E.V.P.» podèva balhar hèra de causas, per exemple, lo numèro de qui qu'estosse e ne hasèva monde ! O l'òra exacta.

Eth fòc que leca tot doç eras darnas. Que peta eth castanhèr. Que’m senteishi envadit per un monde de soviers e d’emocions. Tot que i passa, deths morts e deths en vida. Andadas d’ua simfonia inacabada, a jo que tant mauconeishi era musica, e tant aimi deisha’m breçar peths classics,

Son còr sagna en dedins, disián

lei vielhs. I a un lagui secret que lo rosiga...

Jòrgi Gròs, Contes de la garriga nauta,

Edicion bilingua, CRDP Montpelhièr.

 

vivarés aupenc

Loïs èra dins un estat de tendeson que s’èra, eu, jamai coneissut, mescla de desirança, de crenta, d’amor bauj… Li chauguèt li escriure, que ne’n podiá pas mai… Se botèt au clavier...

Ma chara Anna,

Me susprenguères, ièr, quora me dissères qu’es probable la mainaa qu’amo en tu, que t’aimo que seriás ninòia e innocenta ! Qu’es ansin que te vèion lo monde ! Ninòia, innocenta, non, son pas lei mots que me venon quora penso a tu…